ကဗ်ာႏွင့္အိပ္မက္ထဲလမ္းေလွ်ာက္က်င့္တဲ့ကၽြန္ေတာ္

ပစၥဳပၸန္စာမ်က္ႏွာကေန
ႏုပ်ဳိျခင္းေတြကုိ
ျပန္လွန္ၾကည့္တယ္။

ေသသပ္လွပတိက်ျခင္း
အေျဖမထြက္ခဲ့တဲ့
အတိတ္ေန႔မ်ား…။
အေၾကာင္းျပခ်က္မခုိင္မၿမဲနဲ႔
ယုိင္လဲယုိင္လဲေနတဲ့
မနက္ျဖန္ရက္မ်ား…။

အဲ့ဒီ..ရက္ေတြၾကားမွာ
စကၠန္႔တံေတြဟာ
ငါ႔ကုိ..ဆက္လက္၍ သယ္ေဆာင္သြားေပါ့။

ေမာင္ခန္႔ေျမ (ထီလာ)

ေမတၱာရနံ႔လဲ့လဲ့ဟာ
ေလထန္ကုိဆန္တက္
ပန္းရနံ႔သဲ့သဲ့ေတြဟာ
ေလစုန္ကုိခုန္ဆင္း
ဒီ..ေလညင္းသြဲ႕သြဲ႕နဲ႔အတူေပါ့..။

ကုိယ္က်င့္တရားမေကာင္းသူတစ္ေယာက္
ရွင္သန္ႀကီးေျမာက္လာတာ
၀မ္းသာစရာမဟုတ္ဘူးလုိ႔ေတြးေသး။

ကုိယ္က်င့္တရားေကာင္းသူတစ္ေယာက္
ေသဆုံးကြယ္ေပ်ာက္သြားတာ
၀မ္းနည္းစရာလုိ႔ဆင္ျခင္မိေသး။

ကုိယ္တုိင္ေမး
ကုိယ္တုိင္ေျဖၿပီး
ေအာင္မွတ္မရေသးတဲ့
ဘ၀သုံးပုံတစ္ပုံအခ်ိန္မ်ားကလည္း
ေလအိတ္တစ္အိတ္လုိ
ေလယူရာယိမ္းလုိ႔ေကာင္းဆဲ..။

ငါ႔..ရန႔ံေတြ
ေလဆန္ကုိတက္ဖုိ႔
ႀကိဳးစားေနပါရဲ႕..။
ေလစုန္မွာ
ေလဟုန္စီးေနတာလည္း..ရွက္ေသး။

ဒီလုိနဲ႔..
လူသတင္းေတြကုိ
လူေတြကထုပ္ပုိးသယ္ေဆာင္ၾက
ပန္းသတင္းေတြကုိ
ေလညင္းေတြကထမ္းပုိးသယ္ေဆာင္ၾက
ကာလတစ္ခုရဲ႕တုိက္စားမႈေအာက္မွာ
လူေတြလည္းေပ်ာက္
ပန္းေတြလည္းေျခာက္နဲ႔
ဒီရင္ဘတ္ႀကီးက ေပါက္ေပါက္လာခဲ့ေပါ႔။

ခံစားမႈအလုိလုိက္တတ္တဲ့
မလုံမလဲရင္ဘတ္ႀကီးကလည္း
ျပာတစ္ခါ
ညုိတစ္လွည့္
ေမွာင္တစ္ဖုံနဲ႔
ရႈိက္သံသဲ့သဲ့ၾကားက
စကားတစ္ခြန္းေျပာေနပါရဲ႕..။
အယ္တန္ဂၽြန္ရဲ႕
ေလထဲကဖေယာင္းတုိင္လႈပ္ရမ္းတုိင္း
“ လြမ္းတယ္..ဒုိင္ယာနာ “ တဲ့။

ေမာင္ခန္႔ေျမ (ထီလာ)

ေရလႈိင္းခတ္သံသဲ့သဲ့က
ရင္ခုန္သံနဲ႔စည္းခ်က္ညီညီႏွီးေႏွာတယ္။
ျပာလဲ့လဲ့ေလညင္းေတြရဲ႕
တုိးတုိက္မႈေအာက္မွာ
ဆံႏြယ္ႏြဲ႕ႏြဲ႕ကပါးျပင္ကုိက်ီစယ္တယ္။
သစ္ရြက္ေျခာက္ေၾကြသံနဲ႔အတူ
လက္ဖ၀ါးႏုႏုေလးေအးသြားတယ္။
ပါးမုိ႔မုိ႔ေလးေႏြးသြားတယ္။
ဒီလုိနဲ႔..
မီးမထြန္းေသးတဲ့ကမၻာႀကီးထဲမွာ
စကားစျမည္စုိက္ခင္းေတြဟာ
တုန္တုန္ရီရီအဖ်ားတက္ခဲ့ေပါ့။

                   ေမာင္ခန္႔ေျမ (ထီလာ)